Mijn hoofd wordt langzaam aan rustig. Ik denk wel dat weinig mensen iets van mijn gedrag of manier van omgaan met snappen, maar dat boeit mij niet. Mijn drie kinderen accepteren mij zoals ik ben. En weten allang dat ik geen standaard moeder ben. En daarnaast zijn er drie mensen die onvoorwaarlijk achter mij staan. Dan zijn mijn moeder, opa Dick en Hans. Bij Hans ben ik, ik. En ik kan alle stress en spanning los laten. Hij verwacht niets van mij, hij wil mij alleen liefhebben en dat voelt zo veilig en vertrouwd. Dat ik ook gewoon mezelf kan zijn. Hoe heerlijk is dat.:-)
0 reacties:
Een reactie posten