Maandag, mistig. Een kleine stille wereld. Dat is soms zo heerlijk overzichtelijk. Smiddags een stralende zon. Lekker stuk met Moos gelopen. Het barst overal van de paddestoelen. Veel rood met witte stippen. Er zijn nog veel dingen waar ik over nadenk. Voel mij wat onzeker worden over de toekomst. Waar gaat het heen, blijft het allemaal zo door sudderen. Dat wil ik niet, maar ik durf geen stappen te ondernemen. Maar afwachten is eigenlijk niets voor mij. Heb ik dan al mijn kansen voorbij laten gaan.
0 reacties:
Een reactie posten