En dan is het de geboortedag van Bram, de dag waar ik heel tegenaan heb zitten hikken. De tranen vloeien dan ook rijkelijk. Het is ontroerend om te merken hoeveel mensen dan dichtbij je staan. Dat geeft een warm gevoel. Vorig jaar zaten we in de tuin. Een dappere vriend van Bram kwam langs en dat was prima. Vandaag wilde ik het grootste gedeelte alleen zijn. Alleen met alles dat door mijn hoofd en lijf giert. Alleen huilen, want dat gaat nog het beste. Om niets tranen en het oke vinden. Ik merkte wel dat het oplucht in mijn lijf. Maar ook in mijn hoofd.
0 reacties:
Een reactie posten