Ergens in een eerder dag verslag schreef ik het al eens; dat er zo af en toe komplete chaos in mijn hoofd ontstaat. En dat is heel vermoeiend. Gisteren avond was het er weer. Overdag was ik naar het strand. Op het strand zijn is voor mij toch een soort van thuis komen. Daar ben ik veilig. De zee maakt mij rustig. Maar ik kan daar niet blijven zitten. Dus weer terug naar de wereld die ik ff niet wil. En dan gaat het spoken in mijn hoofd. De weerstand tegen het moeten. Geen zin in mensen. Er zijn een paar dingen die ik wil. Maar dat kan niet zomaar geregeld worden.
0 reacties:
Een reactie posten