Een tranendag, het begon al met de eerste wandeling in het bos. Het gevoel van echt alleen zijn, dat is een heel zeer gevoel. De hele dag bleef dat hangen. Tranen te pas en te onpas, van alles moeten/ willen, maar vast zitten in je hoofd. Dus dan gebeurt er niets. Zo'n dag voelt zo nutteloos, ik kom niet vooruit dag. Ik heb dan ook het gevoel dat ik op een andere planeet zit. Ik vind dit avontuur dan niet grappig. Maar ook aan deze komt een einde, nieuwe dag nieuw kans
0 reacties:
Een reactie posten