27-11-2013

Mijn oudste kind was lekker een dagje hier, dat is altijd heel prettig. Samen een beetje keuvelen. En kletsen. Savonds werken, de woensdag avond groep is een lekkere groep om mee te werken. Ze zijn lekker met hun werk bezig en niet zo druk met hun eigen verhaal dat is heel fijn. Dat geeft mij de ruimte om mijn werk te doen. Begeleiden en het werk proces in de gaten houden. Ik moet weer aan mijn eigen werk gaan werken. Ik krijg er ook wel weer zin in.

26-11-2013

Het is een volle dag vandaag, eerst een vriendinnetje op bezoek, dan werken. En daarna met mijn drie mooie kinderen naar een dans voorstelling van Isabelle Beeernaert. Lekker maar ook schakelen. Moos had niet veel zin om te lopen, ze wordt echt oud. Ik merk dat ze veel last heeft van haar benen. Doet zeer omdat te zien. Het werken is zo lekker, ik ben dan zo in mijn element. De dans voorstelling was echt heel erg mooi, ontroerend. Ging over de liefde. Ik raad de voorstelling aan, erg mooi.

25-11-2013

Het leven is weer gewoon, met Moos door het bos. Hoe stil is het. Ik merk dat mijn hoofd nog vol zit met Parijs. Het geluid van Parijs zit nog in mijn hoofd. Heel Parijs zit nog in mijn hoofd. Maar gewoon weer de draad op pakken en verder gaan. Langzaam Parijs laten zakken en aan het werk gaan.

24-11-2013

De dag om weer naar huis te gaan, jammer. Maar het is oke. Mijn hoofd zit weer vol, ik wat ik wil. Ik wil regelmatig terug naar Parijs. Koffe weer in pakken, en lopende teug naar Care du Nord. Wachten op de trein, en weer naar huis. De treinreis van Amsterdam naar Zeewolde duurt net zolang als Amsterdam Parijs. Alleen verloopt die laatste veel makkelijker. Maar het geeft de tijd om af te kicken.

23-11-2013

Wakker worden in Parijs, smorgens heel vroeg het water door de stad horen lopen. Mensen horen, de geur ruiken, de gebouwen bekijken. Na een frans ontbijtje de stad in. De stad veroveren, naar het Louvre, dO'say, centre pompidou. Schoenen kopen, koffie drinken, broodje kopen. En praten veel praten. En kunst weer op slurpen, mijn god wat heb ik dat gemist. Rodin zien, monet, Kandinsky, en in het Louvre omver geblazen worden door werk van een onbekende (voor mij) amerikaan. Met prachtig werk. Op een kerstmarkt belanden, kastanjes eten.  Terug naar het hotel, douchen, bijkomen en eten tussen de fransen in een heel leuk tentje. En praten heel veel praten, allemaal samen met Hans.  Heerlijk gewoon.

22-11-2013

Geslapen in Amsterdam, niet echt lekker en erg kort. Bij Jeroen en Jos was het helemaal gezellig. Het is wonderlijk dat je daar zo de draad weer mee oppak. Ze zijn zo lief en oprecht en eerlijk. Op de trein naar Parijs, en binnen 3 uur ben je in Parijs, en omarmd de stad je. Smiddags gelijk naar Frida Kahlo. Kleine maar mooi verzorgde tentoonstelling. Ik blijf onder de indruk en blijf haar zo boeiend vinden. Ook al is ze nu en hype. Voor mij blijft ze.

21-11-2013

Vandaag vertrek ik eerst naar Amsterdam, ik heb afgesproken bij Jeroen. Om weer eens lekker bij te kletsen. Ik heb Jeroen en Jos heel lang niet gezien. En slapen in Amsterdam. Dan de volgende ochtend op de trein naar Parijs. Ik voel mij stoer en bang tegelijk. Van alles spookt er door mijn hoofd. Wat als alles nu zwaar tegen valt wat dan, kan ik dan de zin in alles weer teug vinden.

20-11-2013

Woensdag is een dag waarin ik niet te veel kan nadenken. Werken en daar heb voorlopig alle energie en aandacht bij nodig. Ik merk wel dat ik steeds stevigger wordt door het lesgeven. Kinderen kunnen vijlloos op de aarde terug zetten en weten ook of je echt bent. Zou heel leuk zijn om weer in het onderwijs terug komen. Maar gezien mijn leeftijd gaat dat niet lukken ben ik bang. Morgen vertrek ik naar Parijs, spannend

19-11-2013

Nog een paar dagen en dan ga ik naar Parijs, samen met Hans. Ik vind het heel spannend. Voor het eerst weer sinds lange tijd weg van huis, weg van Moos. Langere tijd met Hans in een compleet vreemde omgeving. Maar ik ga het werk van Frida Kahlo zien, en dat wil ik heel graag. En door Parijs zwerven, koffie drinken, wijntje drinken. Andere dingen zien, andere mensen. Geen ritme, gewoon genieten. En ik hoop alles even te kunnen  loslaten.

18-11-2013

Het is steeds weer een ontdekking om een stukje verder te komen bij en met jezelf. Het is ook hard werken, om steeds maar weer goed naar jezelf te luisteren. En ook te blijven. Maar het gaat me steeds beter af. Ik merk dat ik andere ook de ruimte geef mij bij dingen die even niet lukken te helpen.  Ik sla een uitgestoken hand niet zomaar weer weg. En krijg nog steeds van heel veel mensen ruggesteun. En dat zorgt ervoor dat ik sterker en stevigger wordt. En dat maakt mij een dankbaar mens.

17-11-2013

Het is weer zo'n  zondag waarvan ik denk, hoe komt hij om. Eerst maar met Moos gelopen. Met mijn slobber kleren op de bank, koffie en het boek van Isa Hoes. Het valt mee, het begint niet zwaar. Ze schrijft makkelijk en ik begin erin te ontspannen. Al lees tussen de regels door dat ze de dingen mooier maakt dan ze waren. Het bekende gevoel komt boven, het mooier maken dan dat het was. Daarna uitgebreidt onder de douche, en dan naar Zeist. Een tentoonstelling van collega's. Best wel weer spannend. Maar nu een klein uurtje daar weg, met een mooie aankoop en een fijn gesprek met een collega. En mooi werk gezien. Daarna een verjaardag, en toen naar huis. Om de zondag

16-11-2013

Met mijn jongste kind naar Artez, de HBO dans. Gewoon weer even kijken of dit nu is wat ze wil. En dat is wel duidelijk, dit wil ze. Hoe ik dat financieel ga regelen voor haar, dat weet ik niet. Maar ik zal alles doen om dit voor haar mogelijk te maken. Het is haar droom en daar gaan we voor. Voor mezelf, ik moet en ga ook keuzes maken. Ik moet mij meer richten op mezelf. De HWB is nu leuk maar niet voor hele lange tijd. Ik moet zelf werken en daar geld uithalen. Dat is wat ik wil, maar nu de stap nog.

15-11-2013

Het zonnetje scheen vandaag, ik had daar niet op gerekend. Dus dat maakte de dag vrolijker, al merk ik aan veel dat er weer tranen aan komen. Vorig rond deze tijd ging het veel slechter met Bram, en lukte niet veel meer. Kostte de dagen hem veel energie. De december maand gaat zuur worden, niet vanwege kerst, nieuwjaar of andere feestelijke gebeurtenissen. Maar omdat wat er allemaal gebeurde, iemans zien worstelen met zichzelf en het leven dat hem ontnomen wordt. Wat ik eigenlijk zou willen, is slapen heel diep slapen. En een keer wakker worden met een rustig hoofd en antwoord weten op al mijn vragen. Dat zou ik willen.

14-11-2013

Het dimlicht van de auto is kapot. Het is stom maar dat maakt dat ik uit mijn evenwicht ben. Ik zit er steeds over te denken, hoe ga ik het oplossen. Garage, zelfdoen, heb ik wel reserve lampen, kan ik het wel zelf, wat als ik de lamp er niet in krijg. Mijn god wat een gedachten voor een dimlicht, ik lijk wel niet wijs. Dus aan het einde van de dag, naar de garage, gezegd ik wil zien wat je doe. Want ik wil het zelf kunnen. Dit vind dat het minste is wat ik zelf moet kunnen doen. Dus stap voor stap heeft hij het laten zien. Nu kan ik het ook zelf, en ga zelf reserve lampen kopen. Tjonge tjonge was dat nu zo ingewikkeld.

13-11-2013

Ik merk dat er steeds meer afstand komt tussen de medische wereld, waar ik voorheen deel vanuit maakte, en mijn nieuwe wereld.  Daar was de dag voorheen  op gebaseerd, nu zijn er steeds kleine stapje richting mijn wereld. En die hoeven niet meer even tussen door. Dat begint heel langzaam tot mij door te dringen. Met alle taken die weg vallen komt er ruimte, maar ook ruimte in mijn hoofd. Al gaat dat proces wel langzaam.

12-11-2013

Ik heb het boek; Toen ik je zag, van Isa Hoes gekocht. Het gaat over Antonie van Kamerling. Over het leven naast een depressieve man. Bram was depressief, ik heb dat lang ontkent, maar nu, nu ik naar mijn huwelijk kan kijken met een afstand. Zie ik de dingen veel helderder en vallen vele puzzel stukjes op zijn plaats. Kan ik ook kijken naar hoe ik mij daar in bewoog en wat mijn rol was. Ik neem Bram niets kwalijk, echt niet. Maar mijn leven was wel taai, en van veel in het teken van hem. Dat maakt denk ik dat ik nu zo lastig op gang kom voor mezelf.

11-11-2013

Vandaag viel mij op dat het stil is in huis. Maar dat het ook steeds stiller wordt in mijzelf. Mijn hoofd lijkt stiller, en ik ben niet meer zo bezig met allemaal rand verschijnselen. Langzaam aan komt toch de focus op mijzelf te leggen. Langzaam komt de zin om zelf te gaan werken weer. Niet dat ik nu echt weet wat ik wil maken, maar gewoon lekker bezig zijn en kijken wat er ontstaat. Dat is voor mij al een goed teken. Ik wil gaan kijken of ik andere ingangen kan vinden om mijn werk te gaan verkopen. Of in ieder geval bekend maken.

10-11-2013

Op het programma stond vandaag een studiedag over Frida Kahlo, mijn held voorbeeld. Een sterke en krachtige vrouw. Al veel over haar gelezen en gezien, en over twee weken in Parijs haar werk gaan zien. Samen met Hans, en dus ook samen naar de studiedag. Die viel ons beide wat tegen, de persoon was wat lang van stof en veel wisten we al. Maar toch niet echt teleurgesteld. Maar wel nu nog meer zin om de tentoonstelling te zien. Ik ben heel benieuwd. Ik ben nu wel in het rijke bezit van twee Frida Kahlo poppetjes. Gekregen van Hans, heel lief.

09-11-2013

Weekend, ik heb mij ergens dit jaar voorgenomen om het weekend ook het weekend te laten zijn. Dus doen we dat ook. Mijn zoon was hier gisteren avond al gekomen, en dus ff samen boodschappen doen. Samen koffie drinken en kloien met een pallet in de tuin. Savonds met Hans uiteten, mooie gesprekken samen. Merken dat iemand mij begrijpt en als er iets ontduidelijk is ook gewoon vraagt en ook niet bang is om vragen te stellen. En soms zelfs uitsraken doet die mij zeer raken en waar ik heel lang over na moet denken.

08-11-2013

Op stap met mijn oudste kind, naar de sieraden beurs in de westergast fabriek. Het is altijd lekker om met een van mijn kinderen op stap te zijn, even gewoon tijd voor elkaar. Soms wat kletsen maar soms ook niet. De beurs viel mij wat tegen, niet echt veel vernieuwende dingen. Daarna even door de stad slingeren. En weer terug met de trein. Gaat beter met mijn kind daar ben ik blij om. En ik denk dat ik de lat met veel van mijn werk veel te hoog leg. En ik moet aan het werk gaan.

07-11-2013

Met Moos naar de dierenarts. Het is dan net een theater show, ze stelt zich vreselijk aan. Volgens de dierenarts is het een lichte ontsteking in haar rechterknie. Dus wat ik deed was oke, haar medicijnen verhogen en rust. Geen spelletjes spelen. Maar heel rustig aan. Ik moet even aan kijken of het beter gaat worden. Zoniet terug komen voor een foto en eventueel een ander beleid. Ik ben iets geruster gesteld.

06-11-2013

Mijn hond Moos wil al twee dagen niet mee om te lopen. Haar rechtervoor poot doet zeer. Hoe het nu ineens komt weet ik niet. Het lijkt wel een ontsteking. Ik wordt hier echt heel onzeker van en de tranen biggelen steeds over mijn wangen. Ik wil en kan nog geen afscheid nemen van mijn hond. Ik leun erg op haar aanwezigheid. Morgen naar de dierenarts. Dit zijn ook dingen waar ik heel moe  en onzeker van word. En tegelijker tijd vind ik dat ik niet kinderachtig moet doen.

05-11-2013

Eigenlijk begint er wel een ritme te komen. Al vind ik wel dat ik de dagen nog niet vast pak, in mijn hoofd plan ik van alles maar er gebeurt niet veel. Zou graag meer uit een dag halen maar dat lukt op een of andere manier niet. Zou smorgens eerder moeten op staan, maar dat lukt mij niet. Mijn bed is een veilige plek. Zou weer mijn atelier in willen maar dat lukt niet. Ik voel mij er niet fijn. Zou weer lekker mijn eigen dingen maken, maar de zin ontbreekt. Waardeloos is dat.

04-11-2013

Tja maandag nooit een leuke dag. En al helemaal niet als het ongelooflijk regent. En ja het hondje moet eruit, dus regenjas aan en gaan. En er eenmaal uit valt het wel mee. Moos vindt er gelukkig ook niets aan. Vandaag nog veel met het afgelopen weekend bezig geweest. Dat je ondanks een nieuwe relatie in een paar dingen toch alleen moet zijn. Dat moet voor de ander ook niet makkelijk zijn, er zijn herinneringen die ik niet kan delen. Die ik zelf moet herkauwen. Als dan iemand bij mij zou zijn zou ik dat niet kunnen. Het is rauw, het doet zeer, maar de tranen worden minder. Maar het blijft pijn doen.

03-11-2013

Zondag, het regent en waait. Eigenlijk heb ik nergens zin in, maar ik heb mij voorgenomen om naar Haarlem te rijden. Ik heb een porceleinen armband van Jennifer Hoes. Die is helaas stuk gegaan, en omdat zij open atelier had dit weekend. Dacht ik, ik kan wel even langs gaan. En ik wilde wel weer even de zee zien. Dus toch maar Moos in de auto geladen en toen op naar Haarlem. Atelier snel gevonden, maar parkeerplek hopeloos. Maar de aanhouder wint. Armband gekocht en een mooi hals sieraad. Op naar het strand van Bloemendaal, dat viel tegen, vol zooi en smal strand. Toch met Moos dapper tegen de wind in gelopen en weer terug. Hier hoef ik niet meer naar toe. Koffie drinken in een klein tentje vlakbij het strand, dat was ook geen succes. Toen weer lekker naar huis, en ontdekken dat ik mij daar heel veilig voel. Nog een muurtje geschilderd en tevreden over mezelf naar bed.

02-11-2013

Sommige dagen zijn gewoon dagen waar je op je bed moet blijven. Vandaag voelde het zo. Ik krijg mijn hoofd niet stil, en komen veel dingen binnen. Ik krijg ze niet zomaar weg gezet. Het heeft ook veel te maken met het tegen over vermoeidheid aan zitten. Mijn energie pijl is op, ik wil nu gaan leunen op iemand. Het niet meer zelf uitzoeken. Mensen zeggen dat het makkelijker is als je een nieuwe relatie krijg, ik vind dat niet. Allerlei dingen moet je in je hoofd resetten. En dat is lastig en kost heel veel energie. En dan komen er bij Hans en mij nog ladingen van vroeger bij. Not easy.

01-11-2013

November, tjeetje wat gaat het jaar hard. Gisterenavond was Bob Dylan top, iedereen zei er iets over maar ik was blij na afloop. Zijn stem is iets rauwer, maar nog mooi. Hij is 71, dus dan mag het. Heb genoten van het concert. Nu staat Bruce Sprinsteen nog op mijn lijstje. Hoe decadent. Ook tijdens het concert kwamen veel herinneringen boven. Ik ben blij dat ik gegaan ben. Het was de moeite waard.

31-10-2013

Vanavond met Hans naar Bob Dylan. Eerst naar keramikos spullen halen, en dan naar Ikea. Nieuwe lampen halen, ik vind het te donker in huis. Veel lichtpunten worden niet gebruikt. En dat wil ik veranderen. Bob Dylan is jeugd sentiment, het strand, de strandtent. Vuur op het strand zijn stem op de achtegrond. Lekker kletsen met zijn allen, beetje roken en zwemmen in zee. Mooie jeugd herinneringen. Zou zo even terug stappen in de tijd.